natuurfotografen.org

Het fotograferen van de maan is voor velen nog een hele uitdaging. Meestal is de maan in foto's alleen te zien als een, kleine, witte, detailloze, schijf boven een landschap. Een soort natuurlijke straatlantaarn. Maar wat nu als je een gedetailleerde foto van de maan zelf wilt hebben? De maan als onderwerp. Wat komt daar allemaal bij kijken? Hoe pak je dat aan?

Allereerst heb je een sensor nodig waarmee veel detail vast te leggen is en verder een zeer goed objectief die dat detail ook op de sensor kan projecteren. Zo een objectief is erg duur om, (voor één foto), aan te schaffen. Maar je zou er ook een kunnen huren.

Stel de camera in op de laagste ISO, (100 of 200 afhankelijk van het type camera), en werk op manueel. Je moet in manueel werken omdat de belichtingsmeter er niet uitkomt met een heldere bol in een zwart vlak. Gelukkig moet je onderbelichten. En het onderwerp staat min of meer op oneindig. Meer diafragmeren dan een beetje lenscorrectie is dus niet nodig. Je houdt dus een lekker korte sluitertijd over. Heb je een goed objectief dan kan je er zo misschien nog wel een extender tussenplakken. (Of zelfs twee?)

Let op! Dat de maan theoretisch op oneindig staat betekent niet dat je de scherpstelring tot het einde moet draaien. Om temperatuurinvloeden op te vangen kunnen objectieven VOORBIJ oneindig gedraaid worden. Stel dus echt scherp en ga er niet vanuit dat het verste punt op het objectief de afstand tot de maan is.

Nu moet het geheel rotsvast worden ondersteund. Dit kan met twee statieven met eventueel extra toegevoegd gewicht. Één statief onder de lens en een ander onder de body. (Of een extra steun/verbinding vanaf de body naar één van de poten van één driebeenstatief.) Pas op dat extra toegevoegde massa de vatting niet teveel belast en denk vooruit. Daar de aarde behoorlijk vlot draait kan je beter de opstelling zo neerzetten dat de maan vanzelf nog van linksonder naar het beeldmidden kruipt. Met een afstandsbediening en spiegelopklap, indien je dat hebt, kan je extra, onnodige, trillingen vermijden. Eventueel beeld controleren via inzoomen in liveview. Dan een lange burst geven.

Maak een flink aantal beelden na elkaar. Op de liveview zag het oppervlak van de maan er uit alsof je naar de bodem van een pan met bijna kokend water kijkt. Door lichtbreking in de lucht zie je de focus steeds veranderen. Absoluut scherpstellen lukt zo niet maar je kunt wel het scherpste beeld zoeken. Staat de maan recht boven jou dan is deze kolkende massa enkele tientallen kilometers dik. Met de maan aan de horizon enkele duizenden kilometers dik. Ook staat de maan niet altijd even dichtbij. Je moet dus zoeken naar een nacht met zowel een voor jou mooi uiterlijk van de maan, de maan dichter bij, (dan in een andere maand in die maanfase), hoog aan de hemel, en met een wolkeloze en rustige lucht. Veel geduld dus.

Uit de burst zoek je de files met de meeste bits. Dat zijn zeer waarschijnlijk de scherpste. Daarvan pak je er een stuk of zes die je in Photoshop laat uitlijnen. (Zoals je ook met panorama's doet, via File -> Automatisch -> Photomerge.) Grootste file boven en de rest op volgorde van grootte er onder. Nu ga je ze steeds twee aan twee samenvoegen met de overvloeimodus. (Laagmaskers eerst verwijderen.) Dus eerst de scherpste delen van 5+6 samen. (Bewerken -> Automatisch overvloeien -> Stapelen.) En die weer samen met 4 en dat weer met drie en met 2 en tenslotte met de bovenste. Zo blijven de scherpste delen uiteindelijk over. In één keer een scherpe foto lukt gewoon niet vanwege al de storende lucht tussen jou en de maan. Succes!